Ik zie dat het al lang geleden is, dat ik heb geblogd, bijna een jaar. Tja, Facebook heeft momenteel blijkbaar meer aantrekkingskracht op me. Dat werkt ook een stuk sneller en gemakkelijker dan zo’n blog, hoewel ik hier wat uitgebreider kan berichten. Misschien moet ik dat weer eens vaker gaan doen

Ondertussen is de server waar de meeste van mijn foto’s staan, offline, vandaar dat foto’s tijdelijk ontbreken. Ik zal proberen zo snel mogelijk een nieuwe locatie te vinden, zodat m’n blog er weer uitziet zoals de bedoeling is. Ondertussen kun je altijd een kijkje nemen op mijn Flickr-pagina, hoewel daar maar een beperkt aantal foto’s op staat.

Ik zie dat het al lang geleden is, dat ik heb geblogd, bijna een jaar. Tja, Facebook heeft momenteel blijkbaar meer aantrekkingskracht op me. Dat werkt ook een stuk sneller en gemakkelijker dan zo’n blog, hoewel ik hier wat uitgebreider kan berichten. Misschien moet ik dat weer eens vaker gaan doen

Ondertussen is de server waar de meeste van mijn foto’s staan, offline, vandaar dat foto’s tijdelijk ontbreken. Ik zal proberen zo snel mogelijk een nieuwe locatie te vinden, zodat m’n blog er weer uitziet zoals de bedoeling is. Ondertussen kun je altijd een kijkje nemen op mijn Flickr-pagina, hoewel daar maar een beperkt aantal foto’s op staat.

Mijn vriendin Anja is een redelijk fanatieke hardloopster en (dus) een grote fan van Dolf Jansen, maar ze had hem nog nooit live gezien. We hadden al driekwart half jaar geleden afsproken, maar afgelopen donderdag gingen we dan eindelijk samen naar Den Bosch naar weer een nieuwe show van Dolf. Voor mij was het alweer de vijfde keer dat ik hem live zag, maar hij stelde wederom niet teleur.

De show gaat grotendeels over zijn leven als hardloper. Hoe hij als jongetje van 15 slecht was in gym en het enige dat hij goed kon, hardlopen was. Hoe hij tegenwoordig elke dag hardloopt. En daarbij volop grappen over zijn daardoor zeer slanke lichaam Dit alles wordt afgewisseld door actuele grappen en zijn altijd zeer rake opmerkingen over de (politieke) actualiteit.

Op de een of andere manier had ik bij Dolf altijd het idee dat hij nooit zo was gesteld op contact met het publiek na de voorstelling (waarschijnlijk omdat ik hem de vorige vier keer nooit achteraf in het theatercafé heb gezien) maar ditmaal kondigde hij aan dat hij na afloop zijn gelijknamige boek ‘Altijd verder’ zou verkopen en signeren (waarbij een deel van de opbrengst naar een goed doel in Afrika gaat). Hoewel er al snel een enorme rij stond, spoorde Anja me aan toch maar even te wachten tot de rij was geslonken. Dus sloten we achteraan aan, kochten we allebei een gesigneerd boek en vroegen we of hij ook op de foto wilde. Maar natuurlijk, geen enkel probleem. Hij vertelde zelfs spontaan nog over de boekverkoop en zijn verblijf in Den Bosch en was supervriendelijk… En tja, ik ben daar enorm gevoelig voor, dus de volgende keer ga ik gewoon wéér (de kaartjes voor de voorstelling in Wijchen, mei 2011 waren trouwens al besteld

Mijn vriendin Anja is een redelijk fanatieke hardloopster en (dus) een grote fan van Dolf Jansen, maar ze had hem nog nooit live gezien. We hadden al driekwart half jaar geleden afsproken, maar afgelopen donderdag gingen we dan eindelijk samen naar Den Bosch naar weer een nieuwe show van Dolf. Voor mij was het alweer de vijfde keer dat ik hem live zag, maar hij stelde wederom niet teleur.

De show gaat grotendeels over zijn leven als hardloper. Hoe hij als jongetje van 15 slecht was in gym en het enige dat hij goed kon, hardlopen was. Hoe hij tegenwoordig elke dag hardloopt. En daarbij volop grappen over zijn daardoor zeer slanke lichaam Dit alles wordt afgewisseld door actuele grappen en zijn altijd zeer rake opmerkingen over de (politieke) actualiteit.

Op de een of andere manier had ik bij Dolf altijd het idee dat hij nooit zo was gesteld op contact met het publiek na de voorstelling (waarschijnlijk omdat ik hem de vorige vier keer nooit achteraf in het theatercafé heb gezien) maar ditmaal kondigde hij aan dat hij na afloop zijn gelijknamige boek ‘Altijd verder’ zou verkopen en signeren (waarbij een deel van de opbrengst naar een goed doel in Afrika gaat). Hoewel er al snel een enorme rij stond, spoorde Anja me aan toch maar even te wachten tot de rij was geslonken. Dus sloten we achteraan aan, kochten we allebei een gesigneerd boek en vroegen we of hij ook op de foto wilde. Maar natuurlijk, geen enkel probleem. Hij vertelde zelfs spontaan nog over de boekverkoop en zijn verblijf in Den Bosch en was supervriendelijk… En tja, ik ben daar enorm gevoelig voor, dus de volgende keer ga ik gewoon wéér (de kaartjes voor de voorstelling in Wijchen, mei 2011 waren trouwens al besteld

Alweer een maand geleden togen Erik en ik naar Paradiso, Amsterdam voor een toch wel vrij uniek concert van Ultravox. De band treedt sinds een jaar ofzo weer op, waarbij uitdrukkelijk wordt vermeld dat ze GEEN nieuw materiaal hebben, en eerlijk gezegd zaten wij daar ook niet op te wachten . Ik heb Ultravox in hun hoogtijdagen nooit zien optreden en heb ze pas goed leren kennen nadat Erik me kennis met ze liet maken, halverwege de jaren 80. Ik was dan ook erg benieuwd om te horen hoe ze tegenwoordig klinken, hoewel we gelukkig al positieve berichten hadden gehoord.

Na wat praktische perikelen met het hotel (door een fout in het boekingssysteem hadden ze een éénpersoonskamer geboekt en aangezien het hotel helemaal vol zat, was de enige oplossing er een opklapbed bij te plaatsen) en een lekkere Japanse maaltijd in Wagamama (pal naast Paradiso) waren we niet écht op tijd maar hadden we toch een uitstekende plaats bemachtigd, achter in de zaal, maar net op een verhoging, zodat ik precies over iederen heen kon kijken.

Het concert was fabuleus. Hoewel Midge ondertussen aardig op leeftijd is en nauwelijks meer herkenbaar, klonk hij als vanouds, hoewel hij af en toe wat moeite had met de hogere tonen. Ook de rest van de band was uiteraard wat kaler en/of grijzer, maar met de ogen dicht leek het alsof ik het Ultravox van 25 jaar geleden hoorde. Ze hadden er zelf ook zichtbaar en hoorbaar erg veel plezier in en speelde uiteraard alle "krakers", waaronder natuurlijk Vienna, maar ook Hymn, Lament, Love’s great adventure, Visions in blue en Reap the wild wind. (Klik hier voor de volledige playlist).

Naast enkele foto’s (zie hier en hieronder) heb ik ook diverse filmpjes met m’n Canon-camera gemaakt en mede doordat het concert niet echt heel hard was, zijn de filmpjes uitstekend gelukt. Je kunt de filmpjes bekijken via m’n YouTube-kanaal maar ik zal er hier vast eentje invoegen:

ps. Aangezien het volgende dag nog steeds prachtig weer was, reden we naar Zandvoort, waar we na een strandwandeling een heerlijke lunch aten in een strandpaviljoen. Achter glas in de zon bij een onbewolkte lucht leek wel vakantie! Een waardige afsluiter van twee heerlijke dagen!

Alweer een maand geleden togen Erik en ik naar Paradiso, Amsterdam voor een toch wel vrij uniek concert van Ultravox. De band treedt sinds een jaar ofzo weer op, waarbij uitdrukkelijk wordt vermeld dat ze GEEN nieuw materiaal hebben, en eerlijk gezegd zaten wij daar ook niet op te wachten . Ik heb Ultravox in hun hoogtijdagen nooit zien optreden en heb ze pas goed leren kennen nadat Erik me kennis met ze liet maken, halverwege de jaren 80. Ik was dan ook erg benieuwd om te horen hoe ze tegenwoordig klinken, hoewel we gelukkig al positieve berichten hadden gehoord.

Na wat praktische perikelen met het hotel (door een fout in het boekingssysteem hadden ze een éénpersoonskamer geboekt en aangezien het hotel helemaal vol zat, was de enige oplossing er een opklapbed bij te plaatsen) en een lekkere Japanse maaltijd in Wagamama (pal naast Paradiso) waren we niet écht op tijd maar hadden we toch een uitstekende plaats bemachtigd, achter in de zaal, maar net op een verhoging, zodat ik precies over iederen heen kon kijken.

Het concert was fabuleus. Hoewel Midge ondertussen aardig op leeftijd is en nauwelijks meer herkenbaar, klonk hij als vanouds, hoewel hij af en toe wat moeite had met de hogere tonen. Ook de rest van de band was uiteraard wat kaler en/of grijzer, maar met de ogen dicht leek het alsof ik het Ultravox van 25 jaar geleden hoorde. Ze hadden er zelf ook zichtbaar en hoorbaar erg veel plezier in en speelde uiteraard alle "krakers", waaronder natuurlijk Vienna, maar ook Hymn, Lament, Love’s great adventure, Visions in blue en Reap the wild wind. (Klik hier voor de volledige playlist).

Naast enkele foto’s (zie hier en hieronder) heb ik ook diverse filmpjes met m’n Canon-camera gemaakt en mede doordat het concert niet echt heel hard was, zijn de filmpjes uitstekend gelukt. Je kunt de filmpjes bekijken via m’n YouTube-kanaal maar ik zal er hier vast eentje invoegen:

ps. Aangezien het volgende dag nog steeds prachtig weer was, reden we naar Zandvoort, waar we na een strandwandeling een heerlijke lunch aten in een strandpaviljoen. Achter glas in de zon bij een onbewolkte lucht leek wel vakantie! Een waardige afsluiter van twee heerlijke dagen!

… moet soms rare, maar ook leuke en fijne dingen doen.

Zo ben ik eergisteren voor het eerst met Linda naar de sauna geweest. Ik wou het al heel lang eens proberen, maar ik wist nooit met wie ik dan moest gaan. Stom dat ik nooit aan Linda had gedacht, want die is zelfs masseur in een sauna. Omdat we er volop van wilden gaan genieten, hadden we verschillende behandelingen geboekt.

Na een rondleiding en een bezoekje aan de eerste sauna (85 gr.) kregen we een hotstone-massage. Daarbij worden hete stenen op je rug en benen gelegd en wordt je vanaf je voeten omhoog gemasseerd met behulp van die stenen. Het was wel leuk om eens mee te maken, maar als massage stelt het niet zo heel veel voor (zeker niet als je zoals ik de stevige sportmassages van Linda gewend bent).

Vervolgens gingen we naar de lichttherapiesauna van 80 gr. waar het licht telkens verandert (niet dat dat nou zoveel nut heeft volgens mij Na de sauna moesten we natuurlijk verplicht afkoelen, dus nadat we wat in de tuin hadden rondgelopen, waagden we ons onder de koude waterval en daarna zelfs in het koude dompelbad (heel snel erin en eruit dus!). Daarna gingen we naar de mintstoomcabine waar een zeer vochtige mintdamp hing.

Om 4 uur moesten we ons melden in de kruidentempel (ook een stoombad met nu met kruiden) waarna we een hammam-behandeling kregen. Hierbij moet je op een verwarmde stenen plaat gaan liggen waarna de behandelaar ("tellak" genoemd) warm water over je heen gooit en daarna je hele lichaam (voor- en achterkant) scrubt met een speciale handschoen die wel schuurpapier lijkt, maar van een soort zijde is gemaakt. Hierdoor worden alle dode huidcellen verwijderd en word je lekker glad. Nadat hij weer warm water over ons heen goot (heerlijk!), werden we ingezeept met een zgn. zeepzak. Dit is een grote zak vol zeepsop met gaatjes die daardoor heel glad is. Je wordt met die zak ingezeept en daarna van top tot teen en van achter tot voren gemasseerd. Tot slot werden we weer met warm water overgoten. De tellak vond mij in het begin niet ontspannen genoeg (waardoor ik probeerde zo min mogelijk te bewegen, maar dat is ook niet echt ontspannen maar daarna ging het blijkbaar wel goed. Hij voelde echter wel dat wij allebie heel veel energie uitstralen

Na een kopje thee aten we een lekkere salade met een vruchtensapje in de serre. Daarna gingen we naar de infraroodcabine. Om 19 uur konden we aanschuiven bij een löyly (opgieting). Daarbij wordt in een sauna van 85 gr. ijs op de hete stenen gelegd die vervolgens verdampt waardoor de luchtvochtigheid stijgt. Vervolgens begint de "opgieter" met een handdoek te wapperen en voel je de lucht nog warmer worden en begin je enorm te zweten. In deze variant moesten we ons insmeren met zout, maar dat vond ik niet zo fijn want dat prikte best wel. Gelukkig mocht je dat weer afkoelen met ijs, maar de volgende keer ga ik toch liever naar de honingvariant.

Als afsluiting gingen we nog in de eucalyptus-sauna en nog één keer onder de koude buitendouche en in het ijskoude dompelbad. Na nog een gezond vruchtensapje en een laatste douche gingen we warm, loom en ontspannen naar huis. Deze eerste keer was beslist een herhaling waard en ik weet zeker dat we dit veel vaker gaan doen.

Toevallig had ik de dag erna een afspraak met Inge, mijn schoonheidsspecialiste bij Dorien. Dus nadat m’n hele lichaam in de sauna was verwend, werd het vervolmaakt met een gezichtsbehandeling. Zoals je op de foto ziet, ziet dit er niet echt charmant uit, maar na afloop voelt m’n gezicht altijd lekker zacht en glad. Zoals ik al zei, wil mooi wil zijn…

… moet soms rare, maar ook leuke en fijne dingen doen.

Zo ben ik eergisteren voor het eerst met Linda naar de sauna geweest. Ik wou het al heel lang eens proberen, maar ik wist nooit met wie ik dan moest gaan. Stom dat ik nooit aan Linda had gedacht, want die is zelfs masseur in een sauna. Omdat we er volop van wilden gaan genieten, hadden we verschillende behandelingen geboekt.

Na een rondleiding en een bezoekje aan de eerste sauna (85 gr.) kregen we een hotstone-massage. Daarbij worden hete stenen op je rug en benen gelegd en wordt je vanaf je voeten omhoog gemasseerd met behulp van die stenen. Het was wel leuk om eens mee te maken, maar als massage stelt het niet zo heel veel voor (zeker niet als je zoals ik de stevige sportmassages van Linda gewend bent).

Vervolgens gingen we naar de lichttherapiesauna van 80 gr. waar het licht telkens verandert (niet dat dat nou zoveel nut heeft volgens mij Na de sauna moesten we natuurlijk verplicht afkoelen, dus nadat we wat in de tuin hadden rondgelopen, waagden we ons onder de koude waterval en daarna zelfs in het koude dompelbad (heel snel erin en eruit dus!). Daarna gingen we naar de mintstoomcabine waar een zeer vochtige mintdamp hing.

Om 4 uur moesten we ons melden in de kruidentempel (ook een stoombad met nu met kruiden) waarna we een hammam-behandeling kregen. Hierbij moet je op een verwarmde stenen plaat gaan liggen waarna de behandelaar ("tellak" genoemd) warm water over je heen gooit en daarna je hele lichaam (voor- en achterkant) scrubt met een speciale handschoen die wel schuurpapier lijkt, maar van een soort zijde is gemaakt. Hierdoor worden alle dode huidcellen verwijderd en word je lekker glad. Nadat hij weer warm water over ons heen goot (heerlijk!), werden we ingezeept met een zgn. zeepzak. Dit is een grote zak vol zeepsop met gaatjes die daardoor heel glad is. Je wordt met die zak ingezeept en daarna van top tot teen en van achter tot voren gemasseerd. Tot slot werden we weer met warm water overgoten. De tellak vond mij in het begin niet ontspannen genoeg (waardoor ik probeerde zo min mogelijk te bewegen, maar dat is ook niet echt ontspannen maar daarna ging het blijkbaar wel goed. Hij voelde echter wel dat wij allebie heel veel energie uitstralen

Na een kopje thee aten we een lekkere salade met een vruchtensapje in de serre. Daarna gingen we naar de infraroodcabine. Om 19 uur konden we aanschuiven bij een löyly (opgieting). Daarbij wordt in een sauna van 85 gr. ijs op de hete stenen gelegd die vervolgens verdampt waardoor de luchtvochtigheid stijgt. Vervolgens begint de "opgieter" met een handdoek te wapperen en voel je de lucht nog warmer worden en begin je enorm te zweten. In deze variant moesten we ons insmeren met zout, maar dat vond ik niet zo fijn want dat prikte best wel. Gelukkig mocht je dat weer afkoelen met ijs, maar de volgende keer ga ik toch liever naar de honingvariant.

Als afsluiting gingen we nog in de eucalyptus-sauna en nog één keer onder de koude buitendouche en in het ijskoude dompelbad. Na nog een gezond vruchtensapje en een laatste douche gingen we warm, loom en ontspannen naar huis. Deze eerste keer was beslist een herhaling waard en ik weet zeker dat we dit veel vaker gaan doen.

Toevallig had ik de dag erna een afspraak met Inge, mijn schoonheidsspecialiste bij Dorien. Dus nadat m’n hele lichaam in de sauna was verwend, werd het vervolmaakt met een gezichtsbehandeling. Zoals je op de foto ziet, ziet dit er niet echt charmant uit, maar na afloop voelt m’n gezicht altijd lekker zacht en glad. Zoals ik al zei, wil mooi wil zijn…

Een poosje terug vroeg Petra of ik zin had om mee te gaan naar Mark Lanegan en (gelukkig) zei ik "ja". Eigenlijk kende ik Mark Lanegan niet zo heel goed, maar zijn naam duikt de laatste tijd steeds weer op. Hij begon in de jaren 80-90 als zanger van de grungeband The Screaming Trees (hoewel ik die heb gemist). Daarna maakte hij een paar jaar deel uit van Queens of the Stone Age. Hij maakte een album met de Soulsavers (die in het voorprogramma van Depeche Mode stonden, maar die avond had ik niet zo’n zin om al zo vroeg naar Rotterdam te gaan), vormt met Greg Dulli van de Afghan Whigs het duo The Gutter Twins en heeft ook samengewerkt met Isobel Campbel van Belle & Sebastian. En tussendoor doe hij ook allerlei soloprojecten. Zo bleek ik al een paar jaar een nog niet beluisterde kopie (bedankt Razzi! van het album Bubblegum van de Mark Lanegan Band in de kast te hebben liggen. Kortom, een druk baasje.

Afgelopen dinsdag trad hij op in Tivoli, Utrecht, in een akoestisch concert, samen met gitarist Dave Rosser. Het was muzikaal én visueel een zeer ingetogen optreden, maar hij heeft ook geen spektakel nodig: zijn diepe basstem is prachtig en doet (net als zijn uiterlijk trouwens) een beetje aan Tom Waits denken, maar dan minder schor Zijn teksten zijn zeer poëtisch en melancholisch. Meer sfeerindrukken kunt je lezen op de website van OOR en Kindamuzik.

Mijn foto’s waren niet zo best (vooral doordat het podium zeer donker was, met alleen een spot op Mark gericht). De beeldkwaliteit van de filmpjes is daarom ook niet altijd even goed, maar het geluid is een stuk beter, vooral omdat het dus een erg rustig optreden was.

Een poosje terug vroeg Petra of ik zin had om mee te gaan naar Mark Lanegan en (gelukkig) zei ik "ja". Eigenlijk kende ik Mark Lanegan niet zo heel goed, maar zijn naam duikt de laatste tijd steeds weer op. Hij begon in de jaren 80-90 als zanger van de grungeband The Screaming Trees (hoewel ik die heb gemist). Daarna maakte hij een paar jaar deel uit van Queens of the Stone Age. Hij maakte een album met de Soulsavers (die in het voorprogramma van Depeche Mode stonden, maar die avond had ik niet zo’n zin om al zo vroeg naar Rotterdam te gaan), vormt met Greg Dulli van de Afghan Whigs het duo The Gutter Twins en heeft ook samengewerkt met Isobel Campbel van Belle & Sebastian. En tussendoor doe hij ook allerlei soloprojecten. Zo bleek ik al een paar jaar een nog niet beluisterde kopie (bedankt Razzi! van het album Bubblegum van de Mark Lanegan Band in de kast te hebben liggen. Kortom, een druk baasje.

Afgelopen dinsdag trad hij op in Tivoli, Utrecht, in een akoestisch concert, samen met gitarist Dave Rosser. Het was muzikaal én visueel een zeer ingetogen optreden, maar hij heeft ook geen spektakel nodig: zijn diepe basstem is prachtig en doet (net als zijn uiterlijk trouwens) een beetje aan Tom Waits denken, maar dan minder schor Zijn teksten zijn zeer poëtisch en melancholisch. Meer sfeerindrukken kunt je lezen op de website van OOR en Kindamuzik.

Mijn foto’s waren niet zo best (vooral doordat het podium zeer donker was, met alleen een spot op Mark gericht). De beeldkwaliteit van de filmpjes is daarom ook niet altijd even goed, maar het geluid is een stuk beter, vooral omdat het dus een erg rustig optreden was.